"VER AĞACI" 

Şebnem İlker

Bu gönderiyi Instagram'da gör

sebnem ilker (@sebnemilker)'in paylaştığı bir gönderi

 

Çıkış Tarihi: 30 Ağustos 2025

Doğru! Bugüne kadar "Ver Ağacı" diye bir ağaç, öyle bir cümle, böyle bir tanım yoktu. Çünkü her ağaç "Ver Ağacı"ydı, paylaşmayı bilen her güzel kalp gibi... Ben sadece onu görenlerden, duyanlardan, yaşayanlardan, yazanlardan oldum!

Sadece ve sessizce dinle hayatı! Sen de duyacaksın. Bu şarkı, kargaların fısıltısıyla Sana yazıldı...

"VER" AĞACI

Ver ağacıymış adın, kargalardan öğrendim

Kulağına fısıldarken, sakın direnme dedim

Önce o ateş sarsın, yaksın seni!

Sonra soğutursun kalbini

Kimseye gerek yok, sen kandırırsın kendini.

Korkmuyorum, düşsem de ne çıkar?

Hadi kopar hayat damarlarımı,

Topuklarıma kadar kan var.

Senin açtığın yara, artık benim aynamdı

Durmak değildi denge, yorgun bir savaştı

Anılar mıydı tutunduğun,

Oyuncakların mıydı savurduğun?

Kaybolurken, bin kere bulduğun…

Varlığını, vur yerden yerlere!

İçindeki tüm çiçekler ölse de

Sen yeşerteceksin yine

Tüm ışıkların sönse de,

Açacaksın o deli renklere

Kimseye gerek yok, sen yetersin kendine

Sussam da duyacaksın beni,

Vaz mı geçeceksin yoksa, Ver ağacısın sen, deli…

Korkma, düşsen de ne çıkar?

Hadi kopar hayat damarlarımı,

Topuklarıma kadar kan var.

Film / Söz / Müzik: Şebnem İlker

Film / Müzik Prod: AI

Vokal: AI

Gitmeden Önce İzimiz Kalsın

Sözleri ve müziği bana ait olan şarkılarımın, vokal ve prodüksiyonunu ilk zamanlarda kaçtığım ve reddettiğim yapay zekayı kullanarak gerçekleştiriyorum. Hangi yol ile olursa olsun, nasıl olursa olsun, duyguları paylaşabilmenin, insanlara ulaşabilmenin ne kadar kıymetli olduğunu anladığım anda bu kaçışı bırakmaya karar verdim.  

Benim için yapay zeka artık bir tehdit değil; aksine, kaybolmaya yüz tutan insani duygularımızı, sözlerle, eylemlerle ona öğretmek, bu duyguları yol yakınken gelecek kuşaklara aktarmak için bir fırsat. Çünkü yapay zeka insandan öğreniyor ve henüz bir çocuk gibi... Çok hızlı büyüyen bir çocuk! Biz ona duyguları, doğruları ve güzellikleri aktarabilirsek, bunu gelecek nesillerle aramızda oluşturacağımız duygusal bir bağa dönüştürebiliriz. Dünya bambaşka bir yöne evrilirken, müzik, sözler ve sanat bunun en güzel yolu. 

Belki de çiçekler tekrar açtığında, nehirler gürül gürül aktığında, toprak en güzel ürünlerini yeniden insanlara armağan ettiğinde ve çocuklar, kadınlar tekrar gülümsediğinde bıraktığımız elektronik izler, binlerce yıl önceki mağara yazıları gibi geleceğe bir ışık olur! Kim bilir? 

Sevgilerimle